karanlık..kapkaranlık..insanları yanıltmaya, kendine çekmeye çalışan, şatafatlı ,gereksiz,lüzumsuz renklerden hiçbiri yok!karanlık tüm içtenliği tüm sıcaklığı ve buz gibi soğuğuyla çevremi sarıyor..orda rahat ve mutluyum.görmek istemediğim şeyler yok.sadece olmasını istediğim şeylerle dolu hayal dünyam ve ben..
yaşanması gereken şeylerin yaşanmadığı, yalanlarla saçmalıklarla bi dolu adaletsizliklerle dolu olan bir dünyadan çok uzakta..karanlığın beni saran sıcaklığı...
kendi gerçeklerimin uygulandığı, kendi gerçeklerimi uygulayabildiğim bir yerdeyim..bana zarar vermek, beni üzmek isteyenlerin girmekten korktuğu bir karanlığım var benim.uçsuz bucaksız...yumuşak ama bazen kalbimi ve bana ulaşmak isteyenlerin kalbini acıtacak sertlikte.
Benim yanımda zamanı ve mekanı önemsemeyenler girebilir ancak bu karanlık dehlizlere..ve ancak o zaman gerçek beni görebilirler siyahlar içinde..
o karanlık yerlerde yalnızım.kendimin içinde.benle gelmeye cesareti olan kimse yok!beni tanımaya, beni sevmeye cesaretleri ve istekleri yok..
karanlık dehlizlerimde yalnız, siyah ve mutluyum..kalabalığın içinde mutlu olduğumdan çok daha fazla.maskelerin altındaki insanları görmeye çalışmaktan yorulan gözlerimi dinlendiriyorum karanlıkta...sessizliği dinliyorum.yalan söyleyen, özür dileyen, af dilenen tüm insan seslerinden nefret ediyorum..
yanımda olmasını istediğim, yanımda olmak elimi tutmak isteyen kimse yok!!!
Karanlık...insanları aldatan, körleştiren, onlara ihanet eden hiçbir renk yok!!gerçekler tam karşımda.onları saklayan, çarpıtan tüm etkilerden uzak.gözlerim alıştı karanlığa, yalnızlığa..artık her şeyi, herkesi daha iyi anlıyorum, karanlıklar içinde çok daha iyi görüyorum...